شمارهٔ ۳۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به نگرانی و درد دل شاعر اشاره دارد. او به معشوق خود (جان) می‌گوید که وجودش عامل شوق و آتش در دل اوست. بخت بدش نیز باعث رنج و عذابش شده است. شاعر ابراز می‌کند که شب‌ها تحمل نمی‌تواند کرد و روزی را انتظار دارد که دلش آرام گیرد. در نهایت، از شب‌های معشوق خوشحال است زیرا این شب‌ها مایه امید و روشنی برای اوست.