نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم

من کُشتهٔ هجر تو چو شمع سحرم

دور از تو چنان شدم که در روی زمین

گر بازآیی باز نیابی اثرم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به شمع تشبیه می‌کند که با رفتن معشوقش، خاموش و بی‌نور شده است. او از درد جدایی و longing برای معشوقش سخن می‌گوید و می‌گوید که اگر معشوق برگردد، دیگر نشانی از او نخواهد یافت، زیرا در دوری او همچون شمعی خاموش شده است.