نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

زانگه که دلم بر آن سمن بر بگذشت

هر دم بر من به درد دیگر بگذشت

با آنکه ز عشق هیچ آبم بنماند

بنگر که چگونه آبم از سر بگذشت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار بیانگر حسرت و درد ناشی از عشق است. گوینده از گذران احساسات مختلف سخن می‌گوید و می‌گوید که اگرچه دیگر احساسی از عشق در او باقی نمانده، اما همچنان درگیر درد و رنج ناشی از آن است. او به طور نمادین به گذشتن آب از سرش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی از دست رفتن فرصت‌ها و احساسات است.