نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دردی که مرا در دل بی درمان است

یک ذرّه ز دل کم نشود تا جان است

گر دردِ دلِ خلقِ جهان جمع کنند

دردِ دلِ من یک شبه صد چندان است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به بیان درد عمیق و بی‌پایان خود می‌پردازد و می‌گوید که این درد هرگز کم نمی‌شود و تا زمانی که زنده است، با او خواهد بود. حتی اگر همه دردهای دنیا را جمع کنند، درد او بسیار بیشتر و شدیدتر است.