شمارهٔ ۷ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کو جان که به چاره چارهٔ جان کنمش
کو دل که علاجِ دلِ حیران کنمش
دردی دارم که هیچ نتوانم گفت
دردی که بتر شود چه درمان کنمش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که نمی‌تواند به راحتی آن را بیان کند. او به دنبال راه و چاره‌ای است تا هم جان و هم دلش را درمان کند، اما احساس می‌کند که این درد آنقدر عمیق است که هیچ درمانی ندارد و هر چه بیشتر به آن فکر کند، بر شدت آن افزوده می‌شود.