شمارهٔ ۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل را چو به دردِ عشق افسون کردم
از شهر نهاد خویش بیرون کردم
چون راز ونیاز هر دو معجون کردم
آنگاه دوای دلِ پرخون کردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر از درد عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که وقتی دل خود را فریب عشق داد، از شهر خود خارج شده و به راز و نیاز پرداخته است. او این دو را همچون معجونی ترکیب کرده و سپس به درمان دل شکسته‌اش پرداخت.