شمارهٔ ۱۵ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت
روزی صد ره به دست خود خود را کشت
جامی دو، می مغانه خواه از زردشت
تا باز کنم قبای آدم از پشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار نشان‌دهنده درد و رنجی است که انسان از مشکلات و سختی‌های زندگی متحمل می‌شود. شاعر به وضوح از احساس نارضایتی و ناامیدی صحبت می‌کند و به دنبال راحتی و آرامش ذهنی است. او با استفاده از تصویر جام و اشاره به می‌نوشی‌ایی، به دنبال فرصتی برای رهایی از بار سنگین مشکلات خود و احیای دوباره روح آدمی است.