شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت زنی اشاره می‌کند که با ناز و غنج خود بخواهد بخندد و بر دنیای پر از فریب و مجاز بخندد. او می‌گوید که زمانی که این زن بخندد، به تعداد زیادی چشم نیاز است که برای او گریه کنند به خاطر زیبایی‌اش. این ابیات نشان‌دهنده تأثیر عمیق زیبایی یک زن بر دیگران و دنیای پیرامونش است.