شمارهٔ ۲۶ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل گفت: کسم هیچ فسون مینکند
درمان من غرقه به خون مینکند
زین پای که من بر سر آتش دارم
کس خار گلابگر برون مینکند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حالتی عذاب‌آور سخن می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند. او به شدت در مشکلات و دردهای خود غرق شده و احساس می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند او را نجات دهد یا از این وضعیت رهایی دهد. این تصویر به شدت از ناامیدی و تنهایی شاعر در مواجهه با مشکلاتش حکایت می‌کند.