شمارهٔ ۴۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر توصیف می‌شود که گل‌ها بر زمین می‌ریختند و از ترسِ دل، سینه‌اش پر از آتش می‌شد. شاعر از بی‌وفایی عمر شکایت می‌کند و lament می‌کند که شب را بدون درد و رنج، به روز خوش تبدیل نمی‌کند.