نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۵ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گل گفت که در خاک چرا ننشینم

چون از زر خود دست تهی می‌بینم

زر بر کف دست داشتم باد بریخت

در خاک فتاده‌ام زرم می‌چینم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گل از خود می‌پرسد چرا در خاک نشیند، وقتی که احساس می‌کند از زر و ثروت خود خالی است. او در گذشته زر و ثروتی بر دست داشت، اما اکنون بر اثر باد و سرنوشت، آن زر از دستش افتاده و حالا در خاک به دنبال زرش می‌گردد. این شعر نشان‌دهنده‌ی از دست دادن زیبایی و ثروت و تلاش برای یافتن آن در شرایط نامساعد است.