نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بشکفت گل و رونق شمشاد ببرد

آرام دل بنده و آزاد ببرد

بلبل گل را جملهٔ شب دم میداد

تا لاجرمش زان همه دم باد ببرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و تأثیر آنها بر دل انسان می‌پردازد. گل‌ها شکوفا می‌شوند و شمشادها رونق پیدا می‌کنند، در حالی که این زیبایی‌ها آرامش را به دل بنده می‌آورند. بلبل نیز در شب، آواز خود را به گل می‌دهد تا این زیبایی‌ها را از دست نرود. در نهایت، همه این زیبایی‌ها تحت تأثیر باد قرار می‌گیرند.