شمارهٔ ۱۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از صبح می‌خواهد که به او عذاب بدهد و در عین حال از او طلبی دارد. او بیان می‌کند که گریه‌اش باعث شده تمام جهان غرق آب شود و اگر طرف مقابل بخندد، باید توجه کند که این خنده می‌تواند او را به خطر بیندازد. به طور کلی، شاعر احساسات عمیق و تضادهای داخلی خود را به تصویر می‌کشد.