شمارهٔ ۱۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر شب را به عنوان معشوقی توصیف می‌کند که زیبا و پر رمز و راز است و نمی‌توان برای او پایانی تصور کرد. در عین حال، شاعر به صبح اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که آنقدر منتظر نماند که جانش به لب برسد. او از صبح می‌خواهد تا نفسی به او ببخشد، چون به شدت در انتظار است.