شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات poetic، شاعر به زیبایی صبح اشاره می‌کند که هنوز حال و هوای شب را دارد و از ماهتاب صحبت می‌کند. او می‌گوید در شیشه‌ی او شراب وجود دارد و به این دلیل نمی‌خندد. همچنین، مدعی است که تیغی در دست دارد و با یادآوری این نکته به مخاطب می‌گوید که نباید بخندد، زیرا در جایی که او قرار دارد، آفتاب در انتظار است. این گفته‌ها با ترکیب خیال و واقعیت، حالتی زیبا و غمناک ایجاد می‌کند.