شمارهٔ ۲۰ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا کی ز شبِ دراز گریان گردم
در تاریکی چو زلفِ جانان گردم
گر زنگی شب، چو صبح، خندان گردد
من چون زنگی سپید دندان گردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از احساس غم و گریه در شب‌های طولانی سخن می‌گوید و آرزوی روزی را می‌کند که شب‌های تاریک به صبح روشن تبدیل شوند. او همچنین اشاره می‌کند که در صورت تغییر وضعیت به خوشحالی و شادابی می‌رسد.