شمارهٔ ۲۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی
یک روز دوای دردمندی نکنی
چون شمع مرا گریهٔ هر شب بس نیست
گر هر روزیم ریشخندی نکنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که در صبح‌ها با رفتارش او را رنجیده خاطر نکند و از او دردش را دوا کند. او به این نکته اشاره دارد که تنها گریه کردن در شب کافی نیست و انتظار دارد که محبوبش به او کمکی کند و باعث خوشحالی‌اش شود.