نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای صبح! مدم، مخند و مپسند آخر

یک روز لب از خنده فرو بند آخر

من میگریم که امشبی روز مشو

تو بر دَمِ بامداد تا چند آخر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به صبح اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که با لبخند و شوق ظاهر نشود. او به دلیل گریه و غم خود از صبح می‌خواهد که در انتظار روز مشو باشد. در واقع، این شعر احساس دل‌شکستگی و نارضایتی از روزهای شاد را بیان می‌کند و به طور خاص به شب و غم آن اشاره دارد.