شمارهٔ ۴۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آن بت مستم به طلب آمده بود
شب خوش میکرد آن که به شب آمده بود
چه سود که چون صبح وصالش بدمید
جانم به وداع تن به لب آمده بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر اشتیاق و دلتنگی شاعر برای معشوق است. او به زیبایی وصف می‌کند که چگونه در شب به دنبال معشوق بوده و لحظات خوشی را با او سپری کرده است. اما با فرا رسیدن صبح و جدایی، احساس ناامیدی و اندوه او دوچندان می‌شود و جانش به وداع و پایان نزدیک می‌شود. این تضاد میان شب و روز، مینا و درد جدایی را به تصویر می‌کشد.