شمارهٔ ۱۰۳ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در اشک خود از فرقت آن یار که بود
غرقه شدم از گریهٔ بسیار که بود
چون کار من سوخته دل سوختن است
با سر بردم چو شمع هر کار که بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر از درد و اندوه ناشی از جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او به شدت تحت تاثیر این جدایی قرار گرفته و غرق در اشک و گریه است. شاعر بیان می‌کند که در این وضعیت احساساتش همچون شمعی سوخته است که همه چیز را فدای عشق کرده است.