شمارهٔ ۱۰۹ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شمع! کسی که چون تو آغشته بود
در علت و دردِ خویش سرگشته بود
خوردی عسل و رشته و دق آوردی
بس گرم دماغ تر نه از رشته بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به شمعی اشاره می‌کند که مانند او از عشق و درد رنج می‌برد. او از شیرینی‌هایی چون عسل و رشته تغذیه کرده اما همچنان در خود درگیر است و دچار اضطراب و دلتنگی شده است. در واقع، این شعر به پیچیدگی‌های احساسات و دردهای درونی انسان اشاره دارد.