شمارهٔ ۲۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از بس که ز غم سوختم ای شمع طراز
چون شمع ز تو سوخته میمانم باز
کوتاه کنم سخن که مینتوان گفت
غمهای دلم مگر به شبهای دراز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از شدت غم و سوختن دلش شبیه شمعی شده که از عشق می‌سوزد و همچنان در انتظار می‌ماند. او می‌گوید که بهتر است سخن را کوتاه کند، زیرا غمهای قلبش فقط در شبهای طولانی قابل بیان است.