شمارهٔ ۳۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان احساسات شدید و درونی خود می‌پردازد. او به شمعی تشبیه می‌شود که به آرامی در حال ذوب شدن است و غذای او، خود اوست. در این حالت، او از گناه و درد ناشی از سوز و گداز خویش می‌گوید، زیرا این درد نتیجه‌ی عشق و وابستگی عمیق او به کسی یا چیزی است که او را به این وضع دچار کرده است. شاعر درواقع به دوگانگی و رنجی که عشق به همراه دارد، اشاره می‌کند.