شمارهٔ ۳۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت از درد و رنج خود صحبت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به عیب‌ها و کمبودهایش توجه نکنند. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که همیشه در حال سوختن است، و این سوختن را به خاطر عشقی درونی می‌داند که جانش را در تنش گداخته است. در واقع، او از مشکلاتی که تحمل می‌کند سخن می‌گوید و در عین حال از حالتی معنوی و فراتر از وجود مادی خود خبر می‌دهد.