شمارهٔ ۴۰ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دانی تو که شمع را چرا افروزند
تا کشتنش و سوختنش آموزند
چون آتش سوزنده غیب است بسی
چیزی باید که دایمش میسوزند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات می‌گوید که شمع را برای سوختن و روشن کردن می‌افروزند تا به آن یاد دهند که چگونه بسوزد. او همچنین اشاره می‌کند که آتش نهان و پنهان است و باید چیزی وجود داشته باشد که همیشه در حال سوختن باشد. این اشعار به نوعی به چرایی وجود سختی‌ها و دردها در زندگی اشاره می‌کند.