شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از احساس عمیق غم و اندوه خود صحبت می‌کند. او به عهدی که با مصیبت بسته اشاره می‌کند و از دل خونی‌اش می‌گوید. وجودش به مانند شمعی سوخته است و از جانی خسته و امیدی گسسته سخن می‌گوید. اشک‌هایش همواره جاری هستند و نشان‌دهنده درد و رنج او هستند.