نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۶ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

میپرسیدم دوش ز شمع آهسته

کاخر به خوش آیدت بگو ای خسته!

گفت: آن که مرا به درد من بگذارند

تا میسوزم به دردِ خود پیوسته

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از شمع می‌پرسد که آیا درد و رنجی که دارد به او خوشایند است یا نه. شمع پاسخ می‌دهد که تنها زمانی خوشحال است که به درد خود ادامه دهد و بسوزد. این نشان‌دهنده‌ی پذیرش رنج و درد به عنوان بخشی از زندگی است.