شمارهٔ ۷۶ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
میپرسیدم دوش ز شمع آهسته
کاخر به خوش آیدت بگو ای خسته!
گفت: آن که مرا به درد من بگذارند
تا میسوزم به دردِ خود پیوسته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از شمع میپرسد که آیا درد و رنجی که دارد به او خوشایند است یا نه. شمع پاسخ میدهد که تنها زمانی خوشحال است که به درد خود ادامه دهد و بسوزد. این نشاندهندهی پذیرش رنج و درد به عنوان بخشی از زندگی است.