شمارهٔ ۸۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به شمعی اشاره می‌کند که هرچند برای روشنایی مجلس تلاش می‌کند، اما در اثر این روشنایی خود می‌سوزد. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که شمع آتش را در دهان گرفته و به نوعی، به خاطر زیبایی و نوری که ایجاد می‌کند، درد و رنج خود را فراموش کرده است. این شعر نمادی از فداکاری و قربانی شدن برای دیگران است.