شمارهٔ ۲۳ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شمع آمد وگفت: جاودان افتادن
به زانکه چو من به هر میان افتادن
از شهد چو موم نقره دور افتادم
بر نقره ازین بِهْ نتوان افتادن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شمع می‌گوید که افتادن جاودان است و من نیز مانند او همیشه در حال افتادن هستم. من از شهد شیرین مانند موم دور افتادم و دیگر نمی‌توانم بر نقره بایستم. این شعر به نوعی می‌خواهد انتقال حسی را بیان کند که در آن، ناتوانی در حفظ حالتِ خوب و زیبایی را نشان می‌دهد.