شمارهٔ ۹۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شمع آمد و گفت: از سر دردی که مراست
اشک افشانم بر رخ زردی که مراست
هر چند که اشک من ز آتش خیزد
افسرده شود از دم سردی که مراست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شمع به بیان درد خود می‌پردازد و از چهره زردش که نشانه اندوهش است، صحبت می‌کند. هرچند اشک‌های او ناشی از آتش است، اما به دلیل سرمایی که در وجودش است، باعث افسردگی او می‌شود.