شمارهٔ ۷۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به نوعی از محدودیت‌ها و نقش‌های زندگی اشاره دارند. شاعر به تمثیل مرغی و ماه می‌پردازد که به دلیل ویژگی‌های خاصشان نمی‌توانند در مکان‌های معمولی خود بمانند. همچنین اشاره به دانه‌ای دارد که اگر در زمین کاشته شود و رشد کند، به جهانی دیگر پا خواهد گذاشت. این تصاویر نشان‌دهنده‌ی آزادگی و توانایی شکوفایی در بیرون از مرزهای معمول است.