شمارهٔ ۵۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از رنج و آتش شوق خود سخن می‌گوید. دل او از طمع و آرزوهای بی‌جا پاک شده و به شدت به غم عشق معشوق مبتلا شده است. این عشق تا جایی او را می‌سوزاند که جانش را که ارزشمندترین چیز است، در برابر غم معشوق به هیچ می‌انگارد.