بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عیسی مریم به غاری می‌رود و مردی را می‌بیند که خوابیده است. او از مرد می‌خواهد که برخیزد و کاری انجام دهد تا به توشه‌ای برسد. مرد پاسخ می‌دهد که او کارهای مهمی انجام داده و دنیا برایش بی‌مقدار شده است. او به دنیا همچون کاهی می‌نگرد و به نان به سگ‌ها می‌دهد و از دنیا فارغ است. عیسی، با شنیدن این سخنان، به او می‌گوید هر چه می‌خواهد بکند و چون او از دنیا بی‌غمی دارد، او را به خواب خوشی آرزو می‌کند. در نهایت، تأکید می‌شود که وقتی انسان از دنیا فارغ باشد، می‌تواند به کارهای مهم‌تری بپردازد.