بخش ۶ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره رابعه عدویه است که در یک روز بهاری، در خانه‌اش دچار حس تنهایی و کسالت می‌شود. زاهدی به او توصیه می‌کند که از خانه بیرون برود و زیبایی‌های جهان را ببیند. اما رابعه با نشان دادن عمق معنوی‌اش به زاهد می‌گوید که او بیش از هر چیزی به عشق و حضور صانع (خدا) در دلش اهمیت می‌دهد و برای او زیبایی‌های ظاهری دنیا اهمیتی ندارد. او بیان می‌کند که اگر کسی به حقیقت صانع پی ببرد، دیگر نیازی به تماشای جهان ندارد. رابعه در پایان می‌گوید که اگر کسی چنین بینش عمیقی دارد، او را جهان بین می‌خواند و در غیر این صورت او را نابینای بی‌دین می‌داند.