بخش ۳ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، خواجه اکافی به بلندی سخن و قدرت بیان خود اشاره می‌کند که باعث توجه و شگفتی مردم می‌شود. او بر روی منبر مانند یک شخصیت بلندپایه و معاصر با آسمان است و سخنانش به حدی اثرگذار است که مخاطبانش بیهوش می‌افتند. اما یک کفشگر در جمع به صحبت می‌پردازد و خواجه اکافی متوجه می‌شود که سخن او به دلش الهام می‌آورد. سخن کفشگر، خواجه را متوجه می‌کند که سخنان عمیق و بلند، دردی برای مردم عادی و مستمند به همراه ندارد و بیشتر مخصوص کسانی است که در جستجوی حقیقت و معنای زندگی‌اند. او به این نتیجه می‌رسد که اگر انسان‌ها از حد و اندازه خود فرا بروند و در کار خود زیاده‌روی کنند، ممکن است دچار آسیب شوند. در نهایت، مانند عشق که اگر فراتر از حد توان باشد، موجب درد و رنج می‌شود، نتیجه‌گیری می‌کند که هر کاری باید در حد تعادل و ظرفیت خود انجام شود.