بخش ۹ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شبلی در حین راه رفتن دو کودک را می‌بیند که بر سر یک دانه جوز با هم درگیر شده‌اند. او تصمیم می‌گیرد که جوز را بشکند و آن را میان آنها تقسیم کند. اما وقتی جوز را می‌شکند، خالی می‌شود و این باعث می‌شود که شبلی متوجه نادانی و بی‌خودیش شود. او احساس پشیمانی می‌کند و با اشک و تاسف به این نتیجه می‌رسد که نباید در دعواهای دیگران دخالت کند، به ویژه وقتی که خود دارای بینش و تجربه کافی نیست.