بخش ۳ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره فردی است که در آستانه مرگ به جمعی از مردم می‌گوید که باید به او کمک کنند. او از دیگران می‌خواهد تا به مشکلات و نیازهای یکدیگر رسیدگی کنند. در حالی که خود او از عمرش گذشته و به گذشته‌اش می‌نگرد. فرد شاعر به او یادآوری می‌کند که با وجود هفتاد سال عمر، هیچ کار مفیدی انجام نداده و حالا که به پایان عمرش نزدیک شده، در حال خندیدن به زندگی‌اش است. این شعر به نوعی به بی‌فایده بودن زندگی‌ای که تنها به خوش‌گذرانی گذشته، انتقاد می‌کند و بر لزوم توجه به کارهای مهم‌تر در زندگی تأکید دارد.