نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۹ - الحكایة و التمثیل عطار

عطار نیشابوری / بخش بیست و سوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

دیر میآمد یکی از آب باز

صوفیان کرده زفان در وی دراز

بوسعید مهنه گفت ای مردمان

آب چون آرد فلانی این زمان

زانکه آب خوش که آن روزی ماست

درنیامد تا شدی این کار راست

چون درآید برکشد آن آب مرد

چون توان بیوقت هرگز آب خورد

حکم او راست و نگهدار اوست بس

در نگهداری نکوکار اوست بس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، بوسعید مهنه به جمعی از صوفیان می‌گوید که آب خوب و خوشی که منتظرش بودند، به‌خاطر تأخیر در آمدنش از نیکویی خود دست برمی‌دارد. او تأکید می‌کند که هر چیزی زمان خاص خود را دارد و نمی‌توان بی‌موقع به آن دست یافت. این شعر به اهمیت نگهداری و نظم در کارها اشاره دارد و می‌گوید که تصمیمات و کارهای درست در زمان مناسب خود باید انجام شوند.