بخش ۱۸ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساس عمیق خود نسبت به پیامبران و وضعیت انسان‌ها می‌پردازد. او بیان می‌کند که پیامبران به دلیل رنج و سختی‌هایی که در دنیا تجربه می‌کنند، از او رشک نمی‌برد. شاعر به دوری از عشق و پیچیدگی‌های زندگی اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که اگر کسی هرگز زاده نشود، بهتر است تا اینکه به مشکلات دنیا دچار شود. او به زندگی خود که پر از ترس و مشکلات است، اشاره می‌کند و از بی‌هویتی و بی‌نیازی به عنوان یک حالت مطلوب صحبت می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که هر جا که حیات و جان وجود دارد، ترس نیز وجود خواهد داشت.