بخش ۲۷ - در علامات مدبر عطار
عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
چار چیز آمد نشان مُدْبِری
یاد گیرش گر تو روشن خاطری
مدبری باشد به ابله مشورت
هم به جاهل دادن سیم و زرت
هرکه پند دوستان نکند قبول
در حقیقت مدبرست آن بوالفضول
هر که از دنیا نگیرد عبرتی
هست از آن مدبر، جهان را نفرتی
مشورت هر کس که با ابله کند
دیوِ ملعونش سگِ گمره کند
آنکه مال خود دهد با جاهلان
آنچنان کس کی شود از مقبلان؟
زر چو ابله را همی‌آید به کف
می‌کند اسراف و می‌سازد تلف
نشنود از دوست ابله پند را
از جهالت بگسلد پیوند را
عبرتی گیر از زمانه ای جوان
تا نباشی از شمار ابلهان
هرکه‌را از عقل آگاهی بود
نزد او ادبار گمراهی بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دربارهٔ ویژگی‌های مدبر و نابخردی است. چهار نشانهٔ مدبری بیان شده که شامل مشورت کردن با افراد عاقل، پرهیز از همکاری با ابلهان، پذیرش پند و نصیحت دوستان و عبرت گرفتن از حوادث دنیا است. کسی که با ابلهان مشورت کند یا به جاهلان مال بدهد، در حقیقت خود را به زحمت می‌اندازد و از خوش‌بختی دور می‌شود. همچنین، نپذیرفتن پند دوستان نشان از بوالفضولی و نادانی دارد. در نهایت، از جوانان خواسته می‌شود تا از تجربیات زمانه عبرت بگیرند و از جمع ابلهان دوری کنند.