بخش ۴۳ - در بیان آن که از دو کس احتراز میباید کرد عطار
عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
از دو کس پرهیز کن ای هوشیار
تا نبینی نکبتی در روزگار
اول از دشمن که او استیزه روست
وانگهی از صحبت نادانِ دوست
خویش را از نزد دشمن دور دار
یار نادان را ز خود مهجور دار
ای پسر کم گوی با مردم درشت
ور بگویی از تو گردانند پشت
بهترین خُلق می‌دانی که‌راست؟
آنکه داد انصاف و انصافش نخواست
چون حدیث خوب گویی با فقیر
به بود زآنَش که پوشانی حریر
خشم خوردن پیشهٔ هر سرور است
تلخ باشد؛ از شکر شیرین‌تر است
هر که با مردم نسازد درجهان
زندگانی تلخ دارد بی گمان
آنکه شوخ است و ندارد شرم نیز
دان که ناپاک‌زاده است ای عزیز
از ملامت تا بمانی در امان
باش دایم همنشین صالحان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن از یک شاعر یا حکیم، به نکاتی مهم درباره انتخاب دوستان و رفتار اجتماعی اشاره دارد. نویسنده به دو گروه از افراد که باید از آن‌ها پرهیز کرد، اشاره می‌کند: دشمنان و دوستان نادان. او تأکید می‌کند باید خود را از دشمنان دور نگه داشته و از معاشرت با افراد نادان پرهیز کرد. همچنین، به اهمیت انصاف و راستگویی در روابط اجتماعی اشاره می‌شود و اینکه همیشه باید با افراد نیکوکار و صالح همراه بود. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که خشم و تلخی در زندگی وجود دارد و باید بر آن غلبه کرد تا زندگی شیرین و خوشایندی داشته باشیم.