نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۷۷ - در بیان فقر و صحبت درویشان عطار

عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

فقر می‌دانی چه باشد ای پسر

با تو گویم گر نداری زان خبر

گرچه باشد بی‌نوا در زیر دلق

خویش را منعم نماید پیش خلق

گرسنه باشد ز سیری دم زند

دوستی با دشمنان خود کند

گرچه باشد لاغر و خوار و ضعیف

وقت طاعت کم نباشد از حریف

چون دل پر دارد و دست تهی

می‌نماید در ترازو فربهی

ای پسر خود را به درویشان سپار

تا نگه دارد ترا پروردگار

با فقیران هر که همدم می‌شود

در سرای خلد محرم می‌شود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به موضوع فقر و غنا پرداخته و می‌خواهد به پسرش بگوید که فقر چه معنایی دارد. او بیان می‌کند که حتی اگر کسی در ظاهر فقیر به نظر برسد، می‌تواند خود را در دید دیگران شخصی ثروتمند نشان دهد. او همچنین اشاره می‌کند که کسی که در دل خود ثروت معنوی و محبت دارد، حتی اگر از نظر مالی فقیر باشد، در زندگی‌اش ارزشمند است. شاعر توصیه می‌کند که پسرش خود را در جمع درویشان و فقیران قرار دهد، تا خداوند نیز او را مورد رحمت و پرورش قرار دهد و با دوستان فقیر، به بهشت نزدیک شود.