شمارهٔ ۱۱۶ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس جدایی و longing است. شاعر از ساربان می‌خواهد که آرام برود، زیرا بسیاری از اسیران در گل مانده‌اند. او به درد فراق و عشق دردمندانه اشاره می‌کند و می‌گوید که هر گل و هر درختی به یاد محبوب خود در رنج و از دست‌رفته است. شاعر به یار خود می‌نگرد و می‌گوید که اگر از این محفل بیرون بروی، غنچه‌ها و سروها هم از اشتیاق و فراق رنج می‌برند. در نهایت، از ستمگری سخن می‌گوید که اگر بخواهد، جان و دل را از آتش عشق رهایی بخشد.