شمارهٔ ۱۱۸ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عواطف و احساسات دردناک خود سخن می‌گوید. او به آسیب‌هایی که از عشق و جدایی متحمل شده اشاره می‌کند و می‌گوید که قطره‌ای از خون خود را برای محبوبش اهدا کرده و دلش را به نام او کرده است. شاعر در دلش حسرتی دارد و از رقیبش می‌گوید که صدای صبح را می‌شنود، در حالی که شب پیغام دل خود را به محبوبش فرستاده است. او به شکارچی‌ای که جانش را گرفته اشاره می‌کند و ناله‌اش را به عنوان نشان از درد دلش می‌داند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که روزهایش تحت تأثیر حسادت و غم، تیره و تار شده و از فرط عشق و فراق، دلش را در شبی به صبح رسانده است.