شمارهٔ ۱۲۷ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر شدت عشق و دلبستگی فردی به معشوق است. شاعر اعلام می‌کند که حتی اگر به خاطر دیدن محبوبش جان باخته و از آنچه بر او می‌گذرد رنج ببرد، باز هم عشق او را رها نخواهد کرد. او به وضوح از ناتوانی خود به عنوان یک عاشق صحبت می‌کند که از نام و یاد معشوقش جدا نمی‌شود. شاعر خود را به مانند فاخته‌ای توصیف می‌کند که اسیر زیبایی معشوق است. او از فقیر بودن خود در مقابل عظمت محبوبش گله می‌کند و به صراحت می‌گوید که هر گونه نصیحتی برای دور شدن از عشق او را نمی‌پذیرد. شعر در کل پر از احساسات عمیق و عشقی به شدت پایدار است.