شمارهٔ ۱۳۵ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و شوق عمیقی که نسبت به جانان (محبوب) خود دارد، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در حالی که جانان نشسته و او را فرامی‌خواند، او در تلاش است تا احساساتش را بیان کند و جانش را فدای این عشق کند. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر زمان طولانی بگذرد، هنوز هم نمی‌تواند محبت جانان را فراموش کند و به یاد او اشک می‌ریزد. در نهایت، او از جانان می‌خواهد که برخیزد تا او نیز جانش را فدای او کند. این شعر نمادی از عشق و فداکاری است.