شمارهٔ ۱۳۶ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دلتنگی و غم جدایی است. شاعر از عدم فرصتی برای دیدن معشوق می‌گوید و باید درد دوری را تحمل کند. او اشاره می‌کند که در جمعی که از غمش بی‌خبرند، باید لبخند بزند و غم خود را پنهان کند. شاعر احساس می‌کند که اگر معشوق به او توجهی نکند، نزد او هم جزو هیچ نخواهد بود. او از حسرت و اشتیاقش نسبت به معشوق می‌گوید و از سفر معشوق و آرزو برای پیوند با او سخن به میان می‌آورد. در نهایت، او به ناامیدی و چالش‌های عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه در عین تحمل درد، همچنان به عشق خود متعهد است.