شمارهٔ ۱۴۶ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس حسرت و درد را به تصویر می‌کشد. او به یاد شاهزاده‌ای زیبا می‌افتد که او را به زنجیر کشیده و از او دور کرده است. رقیبش آرزو دارد که یک لحظه از عشق او را بچشد. شاعر به جستجوی معشوقش می‌رود، اما نتوانسته او را بیابد و تنها دلش باقی مانده است. او در میانه خاک و خون و میان گل‌ها، زیبایی و شادی را می‌بیند، در حالی که معشوقش با ناز از کنار او می‌گذرد. این شعر ترکیبی از عشق، حسرت و زیبایی‌های طبیعی است.