شمارهٔ ۱۵۳ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از زبان عاشقانه و درد دل شاعر بیان می‌کند که چگونه عشق و دلتنگی بر او سایه افکنده است. شاعر به قاصدی اشاره می‌کند که نتوانسته پیام محبتش را به محبوب برساند و از آنجا که علاقه‌اش به محبوب چون آهو در حرم است، دیگر هیچ چیزی را تاب نمی‌آورد. او بیان می‌کند که هیچ طبیبی قادر به درمان درد دلش نیست، زیرا این دل بیمار در کنارش است. همچنین از دشمنانی که در پس دوست ظاهر شده‌اند، ابراز نگرانی می‌کند و آرزوی دور ماندن آسیب آنها از محبوبش را دارد. در انتها، شاعر به ناامیدی‌اش از تغییر شرایط و امید به وصال محبوبش اشاره کرده و تا زمانی که محبوبش کنار او نیست، بر تحمل غمش پافشاری می‌کند.