شمارهٔ ۱۵۷ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج شاعر پرداخته است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که درد و رنج او در واقع درمانی برای جانش است. او به محبت و محبت معشوق اشاره می‌کند و از ناز او می‌گوید. در عین حال، شاعر می‌ترسد که این عشق و وابستگی ممکن است او را به خطر بیندازد. او به عشق خود به عنوان سلطانی می‌نگرد و همچنین از ناراحتی‌ها و آسیب‌هایی که از دل دلسوخته‌اش می‌کشد، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از همدم خود می‌خواهد که از هویت معشوق نپرسد، زیرا عشق او برایش مقدس است.